HACKED BY

و تو آن پروانه ی رنگین بالی که روزی از کوچکترین پیله قلبم متولد شدی...

گمان می کردم که می مانی...پس دلم را خانه ات کردم...افسوس که سرشتت پر کشیدن بود:

آنگاه که به اوج زیبایی و بالندگی رسیدی....پر کشیدی و رفتی...دلم هم با تو پر کشید...

به دنبالتان وجودم لبریز پرواز شد...

اکنون می روم بالا..بالا..بالا..تا به اوج نور...اوج عشق...اوج تو...اوج من...اوج ما...

می روم بالاتر...بالاتر...باز هم بالاتر...آنقدر اوج می گیرم که به جای اولم باز می گردم...

آری من خودم اوجم...اوج احساس...اوج حسی ناب...اوج عشق....(متن از فرناز)